De taalcoach begon acht jaar geleden bij Welkomsttaal. Na een werkzaam leven, waarover later meer, was Marieke op zoek naar vrijwilligerswerk, dat ook flexibel was. ,,Ik wilde op vakantie kunnen gaan, als het ons uitkwam. Dat kon. Dan doe ik andersom ook niet moeilijk als ik bij terugkomst een andere groep heb.” De combinatie tussen haar liefde voor taal, de vrijheid en de gelukkige gezichten van cursisten zorgden ervoor dat ze het snel wist, toen ze in de bibliotheek binnenliep. ,,Dit is ’t!”
Abracadabra
“Vanwege het werk van mijn vader, verhuisden we om de drie jaar naar een ander land. Op mijn zesde zaten we in Frankrijk en ging ik daar naar school. Ik sprak geen woord Frans en heb toen ervaren hoe het is om tussen mensen te zitten die abracadabra spreken. Tot mijn 14de jaar volgde ik Franstalig onderwijs. Van jongs af aan heb ik ervaren hoe belangrijk het is dat je de taal kunt spreken van het land waar je woont.”
Na de middelbare school in Nederland deed ze een poging om Frans te studeren, maar dat vond ze saai. ,,Daarna koos ik voor pedagogiek. Eerst werkte ik in de hulpverlening, daarna was ik fulltime moeder en gaf ik ’s avonds les aan peuterspeelzaalleidsters. Ik heb in die tijd baat gehad bij het vak didactiek: Hoe draag je kennis over?’’
Volksuniversiteit
Marieke gaf cursussen over intercultureel werk, de ontwikkeling van het jonge kind, taalontwikkeling e.d. Later kwam zij in aanraking met de Volksuniversiteit, eerst als docent psychologie, daarna als cursuscoördinator en tenslotte was zij 15 jaar lang directeur van de Volksuniversiteit.
Marieke woont veertig jaar in Breda. Ze heeft een hechte band opgebouwd met Welkomsttaal. Zij was al bekend met de Delftse Methode, de NT2-docenten van de Volksuniversiteit hadden destijds ook voor deze methode gekozen. ,,De methode biedt veel communicatiemogelijkheden. Cursisten daag je uit op hun eigen niveau, mimiek en lichaamstaal zijn daarbij belangrijk als uitnodiging en stimulans”, spreekt de pedagoog.
Marieke lijkt de zachtmoedigheid zelve, maar vergis je niet. ,,Als cursisten in de les Engels praten, dan reageer ik meteen. Dan zeg ik: ‘Daar versta ik niks van’, en heft met een lach haar handen demonstratief op.
Praten
Na acht jaar op vrijdagochtend coachen, kent ze de meeste teksten die als leidraad voor de gesprekken dienen. Daarom hoeft ze zich niet specifiek voor te bereiden. ,,Ik ken mijn taak. De cursist zo veel mogelijk laten praten en zelf zo veel mogelijk mijn mond houden.”
Ze vindt het telkens weer een geweldige ervaring als ze cursisten na een jaar weer eens tegenkomt en hoort hoeveel ze dan kunnen spreken. ,,Dat is elke keer weer een feestje.” De pedagoog in haar heeft oog voor de heilzame werking van het sociale aspect. Cursisten die bijvoorbeeld drie keer per week aan het verstikkende isolement van het azc kunnen ontsnappen, of (traumatische) ervaringen kunnen delen met lotgenoten, structuur in de dag krijgen, en die onderling en met coaches vriendschappelijke contacten ontwikkelen.
Uniek
,,Wat betreft Welkomsttaal vind ik het uniek hoe breed het publiek is dat je bedient. Ik leer ook van de cursisten. Het is een geweldige kracht dat iedereen, op welk niveau ook, op elk moment kan instappen. Dat is een gouden greep.”
Vanuit de kerk begeleidt ze een vluchtelingengezin. ,,De ouders zijn nu bezig met het leren lezen, schrijven en spreken van onze taal en komen drie keer in de week naar de bibliotheek. Naar school gaan is voor hen een ongekende ervaring, dat doet wat met hun zelfbeeld”.
Marieke geeft toe dat ze op de vrijdagochtend ook wel eens geen zin heeft. ,,Maar dan kom ik in de bibliotheek en zie ik die gezichten… Als ik daarna weer naar huis ga houd ik er een fijn gevoel aan over. Ik krijg er nieuwe energie van. Na acht jaar ben ik nog lang niet op Welkomsttaal uitgekeken.”