Met een ‘cruise’ namen cursisten en coaches van Welkomsttaal in De Nieuwe Veste massaal afscheid van oprichtster Dianne Kikstra. In de havens Utopia, El Dorado en Paradiso wachtten warme woorden. En verstekelingen, onder wie burgemeester Paul Depla. De blos op haar wangen werd steeds roder. ‘Fantastisch’.
Kapitein Dirk en hostess Zuhal – oud-cursiste en nu bijna basisarts – leidden Dianne kundig door de middag, een prachtig uitgevoerd thema van het feestcomité. Zichtbaar onder de indruk daalde de oud-directeur onder luid applaus en begeleid door violiste Laya de trap af tussen aan weerszijde gevormde rijen. Zelden zal een ovatie zo internationaal gekleurd zijn.
Spontaan
Kapitein Dirk introduceerde telkens de betekenis van de drie mythische, versierde havens. Hier kregen vrede, goud, heerlijk eten en rijke natuur vorm in cadeautjes, bedankjes en toespraken. Spontaan overhandigden cursisten tussendoor eigen presentjes van bloemen tot een zelf geknoopt bloemenlintje.
De Hawaii-krans die Dianne door cursiste Maria kreeg omgehangen in Utopia, was pas de eerste druppel van waardering die deze middag een stortbui werd. Tijd voor een Ethiopisch kopje koffie van Semira in het ‘Kleine café aan de haven’, dat uit volle borst werd meegezongen. Hier kreeg Dianne twee appelbomen, volgehangen met liefdevolle teksten in de vorm van hartjes en engeltjes.
Burgemeester
En dan was daar opeens de eerste ‘verstekeling’, burgemeester Paul Depla. Hij vertelde dat Breda een open stad is, maar gastvrijheid niet vanzelfsprekend is.
,,Jouw project leert mensen al ruim tien jaar de Nederlandse taal, verrijkt en helpt hen wegwijs maken. Dat maakt mij als burgemeester apetrots. Welkomsttaal is een tegengeluid voor treurig cynisme.”
En Depla was nog niet klaar: ,,Dianne, je hebt het hart op de goede plaats. En jij staat ook voor de letter G. van Gastvrijheid en bent het bewijs dat gastvrijheid in Breda uit de mensen zelf komt.” Burgemeester Depla maakte zijn woorden over gastvrijheid waar door de vele selfieverzoeken met cursisten vriendelijk te ondergaan.
Kostelijke hapjes
In de haven Paradiso wachtten kostelijke hapjes, bereid door cursisten. En een tweede verstekeling, Jan Hopman. Hij vertelde hoe Dianne een van de mensen was die bevlogen en enthousiast deelnam in het Welkomstcomité toen Syriërs in 2014 naar de Koepel in Breda kwamen. ,,Toen is het idee van de paraplus ontstaan, tegen regen en kogels, het logo dat Welkomsttaal nu kenmerkt. Je was niet altijd gemakkelijk, maar was deskundig en stelde de cursist altijd centraal.”
Een nieuwe verstekeling kondigde zich aan. Conny Wesdijk, mede-auteur van de Delftse methode uit Breda en elk jaar bereid tot gastlessen, riep iedereen op om de befaamde ‘gatentekst’ mee te helpen invullen. Een lofzang op de inzet van Dianne, afgesloten met een gezamenlijk ‘Dankjewel’ in ieders eigen taal.
Adama verscheen in een prachtige jurk die bewijst hoe rijk klederdracht in andere culturen kan zijn. Als kapster vond zij dat het kapsel van Dianne wat aandacht vroeg. Een zwarte pruik leidde tot bewonderend applaus en welwillend gelach, ook van Dianne. De vele heerlijke hapjes van onder anderen Humaira en Christin vonden gretig aftrek, terwijl zij uitleg gaven over de producten uit hun eigen keuken.
Vriendschappen
En toen voer het schip naar de derde haven El Dorado, waar alles van goud is. Hier speurde kapitein Dirk de laatste verstekeling op. Hilda, directeur-bestuurder van De Nieuwe Veste, de thuishaven van Welkomsttaal. Zij wees erop hoe Welkomsttaal ‘mensen uit alle werelddelen in hun kracht zet’. ,,Het is fantastisch om te zien hoe vredelievend dat gaat en hoe je hier jezelf kunt zijn. Dat soms vriendschappen voor het leven ontstaan.”
En Hilda had nog een verrassing. De kamer van Welkomsttaal in De Nieuwe Veste draagt nu een officieel naambordje, met daarop de naam van Dianne Kikstra, oprichtster van Welkomsttaal.
Afscheidscadeau
Aan Henny, met 90 jaar de topfitte oudste coach, de eer om de cruise met een gouden gebaar af te sluiten en het afscheidscadeau te overhandigen. ,,We hebben een enorm bedrag van 1000 euro opgehaald onder de coaches en cursisten. Daarvoor wilden we een ankertje laten maken. Helaas is de goudprijs zo gestegen dat het ankertje steeds kleiner werd. We hebben nu een cadeaubon. Dan kun je alsnog een ankertje laten maken als de goudprijs is gezakt.”
Terwijl de dochters van Dianne, Anne-Lynke, Mayke en Sanneke ook geraakt werden door de grote opkomst en de warme woorden van de cruisedeelnemers was het tijd voor napraten en een drankje. Maar eerst sprak Dianne haar dank uit. Speciaal ook voor Iris, haar steun en toeverlaat bij de stichting. Ze was geëmotioneerd dat zelfs de eerste twee cursisten aanwezig waren en beloofde af en toe nog eens binnen te lopen.
