Nyamam Makur Ater Manyang. Haar naam zingt. Een lied van vier generaties, maar als ze zich in Zuid-Sudan voorstelt komen er nog twee namen bij. ,,Mijn naam is Nyamam, de andere namen zijn voorouders”, legt de hard werkende cursiste bij Welkomsttaal uit.
De Zuid-Sudanese is een zelfbewuste, sympathieke vrouw van 24. Haar levensdoel heeft ze uitgestippeld. En als het niet uitkomt zoals gepland, dan past ze haar planning aan. Ze is niet anders gewend, zoals bij zoveel vluchtelingen. Maar studeren zal ze en daarom wil ze nu zo perfect mogelijk Nederlands leren. De pre-bachelor in Tilburg begint immers al in augustus. Dit is een pittige combinatie van rechten, een studie of ze het niveau aankan en het laatste deel van haar inburgering.
Dinka
Nyamam behoort tot de Dinka, een grote etnische bevolkingsgroep in Zuid-Sudan. Dinka zijn een trots volk, overwegend agrarisch. Ze is afkomstig uit een gegoede familie, haar grootouders hebben enkele honderden koeien. Nyamam is gewend om aan te pakken.
Ze woonde slechts 4 jaar in haar eigen land dat door conflicten, hongersnood en overstromingen wordt geteisterd. Het overwegend christelijke Zuid-Sudan scheidde in
2011 af van het overwegend Arabische noorden en is daarmee een van de jongste landen in de wereld.
De christelijk georiënteerde Nyamam is geboren in het noorden van Sudan, waar ze met haar ouders woonde. Na de stichting van Zuid-Sudan verhuisde ze met haar ouders naar dit land. Toen er een oorlog uitbrak vertrok ze met haar moeder weer naar Sudan. Door de oorlog is ze het contact met haar vader verloren. Ze volgde onderwijs op een goede school, waar Nyamam een soort klassevertegenwoordiger werd.
Rolmodel
,,Op school was ik ook aangesteld als hygiëne prefect. Dan heb je een leidinggevende functie en fungeer je als rolmodel, mentor en ben je intermediair tussen leerlingen en docenten. Je zorgt verder voor orde op school en in de klas. Ook deed ik mee in een debatclub. Dat vond ik erg leuk”, vertelt ze.
Nyamam groeide op in de katholieke kerk. Dat maakte het schoolleven soms moeilijk. ,,Christelijk onderwijs kon ze alleen extra buiten de school volgen. Een kruisje dragen was ook niet toegestaan.” Omdat in Sudan ook weer een oorlog begon, vluchtte ze met haar moeder naar Egypte. Daar vond ze steun in de koptische kerk. ,,Voor mij is elke kerk goed”, zegt ze. ,,Als maar tot god gebeden wordt.”
Studeren
In Egypte rondde ze haar middelbare school af. Ze wilde hier aan de universiteit gaan studeren. ,,Veel Sudanezen zijn naar Egypte gevlucht. Velen van hen wilden naar de universiteit. Egypte zag dat als een bedreiging. Daarom verhoogden ze de collegegelden enorm. Het was zoiets als van 500 naar 3000 euro.”
Haar droom leek in duigen te vallen. Maar zo zit Nyamam niet in elkaar. Ze ging werken. Heel hard werken, om het enorme bedrag bijeen te krijgen. ,,Voor Sudanezen is 500 dollar al heel veel. Laat staan 3000 dollar. Ik had tijdelijk twee banen, werkte zestig uur per week. Van 8.00 tot 14.00 uur in een kindercrèche en van 15.00 uur tot 23.00 uur in telemarketing. Ik wilde verder in telemarketing, maar je krijgt niet meteen een vast contract, dus behield twee maanden ook de andere baan.”
Opeens was er licht in de tunnel. ,,We kregen via de UNHCR de mogelijkheid om naar Nederland te gaan. Mijn moeder, mijn tante met haar dochter en ik. Eerst naar Amsterdam. Na twee dagen naar Breda.”
Delftse methode
In de Baroniestad ging ze na twee maanden wennen aan de slag. Een nieuw land, een nieuwe kans. Nederlands leren dus. ,,In april 2025 jaar startte ik de onderwijsroute in
Tilburg. Dat is een intensieve cursus Nederlands volgens de Delftse methode die Welkomsttaal ook gebruikt. Ik begon in het groene boek, daarna de tweede ronde met heel veel examens. In zes maanden ging ik van A0 naar B1-niveau. Ondertussen heb ik ook wiskunde-examen gedaan. Ik ben eigenlijk beter in bèta, maar ik houd meer van de alfa-richting. Nu wil ik naar B2-niveau.”
De lessen bij Welkomsttaal vindt ze een stuk relaxter, maar ze wil er alles uithalen om haar Nederlands op niveau te brengen. ,,Ik wil rechten studeren, stage lopen in een buitenland, bijvoorbeeld Frankrijk, en dan specialiseren in waarschijnlijk internationaal recht’’, zo heeft Nyamam haar route uitgestippeld.
Derde ronde
Maar eerst verder met Nederlands leren dus. ,,Ze volgde al Taalcafé in de Hoge Vucht. Ik hoorde van Welkomsttaal. En dat er echte lessen worden gegeven. Dat is prima, want ik wil mijn tijd goed indelen.” Ze begon na de niveautest met de tweede ronde. ,,Die had ik al gedaan, dus dat ging goed. Nu zit ik in de derde ronde.”
Ze is tevreden over de lessen bij Welkomsttaal. ,,In het begin deed ik te veel. Twee lessen per keer. Hier leer ik praten, dat is beter. Het was een goede stap. Je kunt rustig leren en veel spreken. Dat is goed als ik straks naar de universiteit ga.”
,,We hebben een leuk groepje van acht mensen. Ik leer ook veel van hen. Het is goed om andere ideeën te horen en andere manieren van leven te leren kennen. Ik vind studeren leuk. Vroeger wilde ik iets doen in de olie-industrie, maar dat is te beperkt. Ik wil iets bereiken, iets voor mensen doen, meer leren over besturen. Daarom wil ik rechten gaan studeren.”
Nyamam wilde eigenlijk naar de universiteit in Leiden. ,,Maar dan blijft mijn moeder hier alleen achter. Zij spreekt nog geen Nederlands. Het is beter dat ik eerst drie jaar rechten ga doen in Tilburg, waarvan 5 maanden stage in België of Frankrijk. Daar wil ik dan ook Frans leren, mijn vijfde taal, en hopelijk nog een zesde. Daarna volgt mijn master in Leiden”, klinkt het vastbesloten.
Moeder
Haar moeder vertelt ze over Welkomsttaal. ,,Zij is nog jong, pas 40 jaar en ze heeft een schoolopleiding. Ze is bezig met vrijwilligerswerk en heeft gezegd dat ze naar Welkomsttaal komt als ze haar rooster heeft gekregen.” Ze vindt het belangrijk als zij ook Nederlands gaat leren.
Aan Nyamam zal het niet liggen. ,,Het is belangrijk om aan je dromen te werken. Dat is niet altijd gemakkelijk. Toen ik klaar was met de middelbare school begon de oorlog in Sudan. In Egypte werd het lesgeld enorm verhoogd. Ik had bijna de hoop verloren. Toen kregen we de kans om naar Nederland te gaan. Ook als dat niet was gelukt was ik doorgegaan. Je moet blijven werken. Het gaat erom wil ík wil!’’
Ze wil nog graag een persoonlijk advies geven. ,,Of je vluchteling bent of niet, het is nooit te laat om opnieuw te beginnen want er is altijd een lichtje aan het einde van de tunnel. Ik wil doorgaan en hoop op een betere toekomst voor de komende generatie die een betere wereld verdient waar iedereen wordt geaccepteerd en basisrechten heeft.’’
